گویا؛ یعنی روشن. گاهی یک حرف، پیش از آن‌که خوانده شود، دیده می‌شود. «گویا» برای همین لحظه ساخته شده؛ جایی که فرم‌ها فقط وظیفه‌ی خوانده‌شدن ندارند و بخشی از پیام هستند. گویا یک فونت نمایشی برای عنوان‌نویسی است؛ مخصوصاً جایی که قرار است یک عنوان در میان شلوغیِ محیط دیده شود و شخصیت خودش را داشته باشد. فرم آن از یک زبان بصری مدرن شکل گرفته، اما در جزئیاتش می‌توان ردپای ویژگی‌های رسم‌الخطی را دید؛ عناصری که به شکل کنترل‌شده وارد طراحی شده‌اند. گویا تلاشی است برای ساختن فرمی تازه برای عنوان؛ فرمی که هم ریشه‌ای در نوشتار فارسی دارد و هم به زبان طراحی امروز نزدیک است.
